"LIVING IS LEARNING ABOUT LIFE"

There comes a time when you must stand alone. That you must feel confident enough within yourself to follow your own dreams. That you must be willing to make sacrifices. That you must be capable of changing and rearranging your priorities, so your final goal can be achieved. That sometimes, familiarity and comfort need to be challenged.

Everything happens for a reason. Nothing happens by chance or by means of good or bad luck. Illness, injury, love, lost moments of true greatness and sheer or clear stupidity all occur to test the limits of your soul. Without these small tests, if it would be events, illnesses or relationships, life would be like a smoothly paved, straight, flat road to nowhere.

As there are times when you must take extra chances and create your own realities. You must be strong or courageous enough to at least try to make your life better. To be confident enough that you won't settle for a compromise just to get by. You have to appreciate yourself by allowing the opportunities to grow, to develop, and find your true sense of purpose in life.

So, don't stand in someone else's shadow, when it's your own sunlight that should lead the way.

If someone hurts you, betrays you or breaks your heart, forgive them. For they have helped you learn about trust and the importance of being cautious to whom you open your heart to. If someone loves you, love them back unconditionally, not only because they love you, but because they are teaching you to love and opening your heart and eyes to things you would have never seen or felt without them.

You must be thankful that you don't have everything you desire for if you did, what would there be to look forward to? And when you don't know something, be thankful for it gives you the opportunity to learn. As well, be thankful for the difficult times you have had, during those times, you grow. Moreover, be thankful for your limitations because it give you the opportunities to further improve.

Make your every day counts. Appreciate every moment and take from it, everything that you possibly can, for you may never be able to experience it again. Talk to people you have never talked before and actually listen. Hold your head up because you have every right to. Tell yourself you are a great individual and believe in yourself, for if you don't, no one else will believe you either.

Also, you must be thankful for your own mistakes, as it taught you some valuable lessons in life.
You must be thankful too, whenever you're tired and weary, because it means you've made a difference. And it's too easy to be thankful for the good things and life of rich fulfilment comes, to those who are also thankful for their setbacks. Be yourself to find a way and be thankful for your troubles, as it become your own blessings!

You can make of your life anything you wish. Create your own life and then go out and live with it!

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
28 January 2009 / 02 Safar 1430 H Read more...

"DAYS OF OUR LIVES"

Day-in, day-out! Ganyan lang ang takbo ng ating buhay sa araw-araw na "ginawa ng Diyos" (isang kinamulatang kasabihan sa ating probinsiya). Ano pa nga ba, diba? And whatever it is, nasanay na tayong mga Marinduquenos sa ganitong klase ng buhay: ang gumising nang maaga para makapag-handa sa paghahanapbuhay kung anuman ang ating pinagkukunan ng makakain o pinagkakakitaan sa madali't-sabi.

Life is so simple na matatawag sa atin. Sa aming mga naninirahan sa malapit sa dagat, hindi ko makakalimutan sa aking tanang buhay ang paggising nang napakaaga kahit noong kami'y mga maliliit o musmos pa lang. Of course, hindi upang maghanapbuhay kundi ang umigib ng tubig sa iisang boluntaryang sinasabi (source of water na ngayo'y isa na lang kongkretong tangkeng nakatayo at wala nang silbi). Noon, pila-pila ang mga balde na ang sistema ng iba, kahit butas eh ipipila para lang makarami and then, papalitan nang maayos na balde kapag malapit nang makasahod ng tubig.

Just imagine kung gaano ang hirap ng buhay sa panahong iyon na walang maayos na serbisyo ng tubig at maging kuryente. Ewan ko, pero palagay ko'y alam ng iba sa ating ang "LAG-IH" na tinatawag na nakagisnang gamiting pang-ilaw sa ating paglalakad sa kadiliman ng gabi.

(Ang "lag-ih" ay isang maliit na pirasong dahong tuyo ng niyog na binalumbon (tinalian) upang huwag mabuwag at ito'y sinisindihan sa dulo para magbigay ng liwanag habang naglalakad, dahan-dahan itong iwinawasiwas upang hindi mamatay ang sindi. Malaki ang naitulong nito sa atin sa mga panahong lumipas na walang serbisyo ng kuryente sa ating mga lilib na pook o kanayunan).

Nagbabalik nakaraan lang ako sa puntong ito sapagkat, maaaring ang iba sa ating mga nakarating na sa mga malalayong lugar lalo na ang mga asensado na ang mga pamumuhay ay unti-unti nang nakakalimot sa kanilang pinagmulan. Iyon ang nakakalungkot isipin, subalit kung sa gitna nang kanilang mga mabubuting tinatamasa sa kasalukuyan ay manunumbalik pa rin sa kanialng isipan ang kanilang simpleng pinanggalingan (hirap nilang kalagayan sa panahon noong una) at pamumuhay sa nakaraan, masasabi nating break-even-point lang. Maituturing pa rin silang mga nagmamahal at nagpapahalaga sa ating mga kinamulatang kaugalian at tradisyon sa probinsiya.

Wherever we are , lagi nating nasasabi na "THERE'S REALLY NO PLACE LIKE HOME". Gaano man ang hirap na ating pinagmulan or magpahanggang ngayo'y pinagsisikapang alpasan, tila tayo mga ibong walang kapaguran sa paglipad sa hangaring makapag-hanapbuhay o makakita nang makakain, and at the end of the day - despite our pagal na katawan at kaisipan - we always think of our home, where we can relax, we can be with our family members at sabay-sabay na kakain.

Tayong mga Marinduquenos ay likas na masisikap at masisipag, magalangin at matulungin - simbolo ng ating simpleng kaugalian at pakikipag-kapwa tao. And although, hindi na gaanong uso sa ngayong makabagong panahon, our folks are still engage in "BAYANIHAN" na isa sa ating pinakamagandang tradisyon sa pakikipagtulungan sa ating kapwa o mga kabarangay.

There are still Marinduquenos out there (nagkalat sa iba't-ibang panig ng mundo) na sa kabila nang kanilang tinatamasang kaunlaran sa buhay, inside themselves - hindi nila maikakaila at maitatanggi ang kanilang mga naging karanasan noong sila'y sa mga kanayunan o lilib na pook pa dati nanirahan.

Of course, they are missing our province first and foremost, our unforgettable customs and traditions at palagay ko, ang mga hindi nakakaalalang umuwi or tunay nang nagtakwil sa ating mahal na lalawigan (kung meron man) ay mabibilang lang sa ating mga daliri. Maituturing na sila iyong mga kababayan nating nagkaroon ng hindi mabuting karanasan na nais nilang matakasan o lubos na makalimutan, kahit na labag sa kanilang kalooban. And we just hope they will be able to recover and be back to where they truly belong.

Samantala, magiging mga ipokrito (at ipokrita) tayo kapag hindi natin aaminin sa ating mga sarili na kahit saan man tayo makarating, Marinduque pa rin ang center or focal point ng ating isip kapag tayo'y nagkakaroon ng pagkakataong magdili-dili at magbalik-tanaw. Sometimes pa nga eh napapangiti na lang tayo kapag may mga magagandang bagay tayong naaalala at hindi rin maiwasang malungkot din kapag may nababalita tayong wala na pala ang ilang mga taong malapit sa atin gayundin ang mga kaibigang naging kasangga natin noong tayo'y maliliit o musmos pa.

Truly, life is like a song, there's a beginning as well as its ending. And I'm sure, many of you will agree with me sa "awitiin ni Frank Sinatra na may pamagat na "MY WAY". If you will only concentrate on the message the said song conveys, the simplicity of its meaning will deeply drive you to where your life was and will be. You have the right, the ultimate right to do things in your own way and without any regrets at all, should you miss your aim. The decision made was yours and yours alone to own.

Sa totoo lang, maraming magagandang bagay o karanasan tayong mapapagkalibangang isipin lalo na kung tayo'y nag-iisang namumuhay sa malayong lugar at nalulungkot (homesick) sa ating mga mahal sa buhay. This thing usually happens to us OFWs at depende na nga sa amin kung papaano namin ito mapapaglabanan. "MY WAY" song is just like an inspiration to many of us (tulad ko) at ito ang isa sa mga pinaka-paborito kong awitin. Kaya lang, sa mga nakalipas na ilang panahon hanggang ngayon, ang nasabing awitin ay naisasangkot o nagiging dahilan nang mga hindi magagandang pagkakataon (patayan kung baga). I don't know (pero sa ating bansa), maraming beses na naming nababasa sa mga local newspapers natin na ang awiting "MY WAY" ay naging dahilan na naman sa nangyaring kaguluhan o patayan. Kayo rin ba'y nababahala?

Sa inyong opinyon (sabi ng iba) ito daw ay isang awiting umaakit ng kamalasan? I don't think so, dahil ito'y sumikat sa buong mundo sa maraming panahon magpahanggang ngayon. Ang nag-uugnay lang sa awiting ito ang hindi maayos ang hangarin at kaisipan, ang tunay na matatawag na malas sapagkat hindi nila totoong nabibigyan ng magandang pakahulugan ang nasabing awitin.

Kung baga, it's like our ownselves. We were given our normal body faculties lalo't higit ang ating isip. Kapag hindi natin ito gagamitin sa tama o makabuluhang pamamaraan, we will definitely go down the drain, na in the long ran ay ating pagsisisihan diba?

So, ang ating mahalagang buhay ay dapat nating mabigyan ng kaukulang pagpapahalaga. The
"DAYS OF OUR LIVES" serve as our memento habang tayo'y naririto pa sa mundo, as well as kung tayo'y dumating na sa dulo nang ating paglalakbay. Things would be better of for us kung tayo'y may mga nagawang kabutihan hindi lang sa ating mga sarili kundi maging sa ating kapwa. Hindi ganoon kadaling kalimutan ang mga mabubuting butil na ating naitanim sapagkat ito ang magiging daan upang higit pang yumabong ang ating mga magagandang simulain sa buhay.

Let the next generation propagate what we have sown through our perseverance and hardwork, and let them harvest the sweet fruits of our sacrifices. Everything like a song (again) has its own finale.

MABUHAY TAYONG MGA MARINDUQEÑOS, MABUHAY ANG MARINDUQUE!

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
28 January 2009 / 02 Safar 1430 H Read more...

"HOME IS WHERE THE FAMILY IS"

Our barangays, towns, provinces, even our country as a whole, whatever its present economic situation, it will remain as it is ever geographically.

Although things that are involved with it are its variables, it considerably account to its major physical transformation.

Our citizens how poor or affluent they are, form the nucleus of our society though, organizations of numerous identities (be it social, religious, political, etc) sometimes serve as the root / base of various influences that significantly affect the core of our entire populace.

As well, it can't be denied that the afore-mentioned various influences send strong signal and great impact to every members of a family and clan, whatever affiliation they have.

Samantala, kinagisnan na nating mga Marinduquenos (Filipinos) ang kagandahan nang buhay sa ating mahal na probinsiya however and whatever our social and economic status are, basta sama-sama tayo sa pamilya, nagkakatuwaan, nagkakatulungan sa maraming bagay. Kung baga, through thick and thin, sa hirap at ginhawa (tulad ng mag-asawa) hindi natin alintana ang masyadong kahirapan kapag kapiling natin ang ating buong pamilya diba?

Ang mga magulang na siyang nagsisilbing haligi at ilaw ng isang tahanan (kanilang mga anak) kahit sila'y salat sa maraming mga materyal na bagay, basta sila'y kumakain ng tatlong beses maghapon, maayos ang kalusugan at nagkakatulungan sa simpleng kabuhayan, life is indeed a wholesome living para sa kanilang buong pamilya.

Subalit ang panahon ay nagbabago, patuloy sa hindi mapigilang pagbabago na nagdudulot o nagiging sanhi ng pagkakawatak-watak ng isang mabuti o huwarang pamilya. Ito ang bagay na mahirap iwasan lalo na kung ito'y nauugnay sa pagpapaunlad ng kabuhayan.

Sometimes, we have to make firm and hard decisions, decisions that are in one way or the other paving the way for us to being apart from our loved ones for the sake of seeking greener pasture in the cities or even abroad. And there, a just simple-petty problem (when) it crops-up without our notice, it spawns to bigger and harder situations that sometimes, we ourselves cannot immediately solve.

At sa (mga) miyembro ng isang pamilya na napalayo sa kanilang mga mahal sa buhay, it is really very hard to withstand being alone living ourselves. Napakahirap talaga lalo na ang mga nasa ibayong dagat naghahanap-buhay (OFWs). Hindi maiiwasan ang tinatawag na tears or fears against earning a dollar na kaakibat ng hindi maiiwasang homesickness lalo na sa unang panahon nang pakikipagsapalaran.

Hindi lang ito, marami ding sorts of temptations na kung mahina ang pangontrol o determinasyon ng taong concerned, lahat ng kanyang mga magagandang pangarap sa buhay lalo na ang para sa kanyang pamilya ay unti-unting nagkakaroon ng ulap hanggang sa tuluyang lumubha ang panahon. Guguho itong tila isang kastilyong buhangin na binuo sa pamamagitan ng pangarap.

This is just an ordinary scenario na nangyayari sa buhay ng maraming OFWs. Dapat sana'y hindi mangyayari ang ganitong sitwasyon kung sila lang ay magiging tapat sa kanilang mga sarili at ang kapakanan ng kanilang mga mahal sa buhay na naiwan sa Pilipinas ang kanilang uunahing bigyan ng pagpapahalaga at pagmamahal.

In some instances, maraming napapariwara at marami din ang humahantong sa mga siksikang bilangguan sa inayong dagat sa dahilang sila (OFWs) ay lumalabag sa mga batas ng bansang kanilang pinagtatrabahuhan lalong-lalo na dito sa Middle East (na tinaguriang "Bilangguang Walang Rehas") na napaka-istrikto o napakahigpit sa pagpapairal ng kanilang mga kautusan na naaayon sa Shariah Law.

Sa kabilang banda, hindi naman natin masisisi ang ating gobyerno sa pagpapahintulot o pagpapadala ng mga (OFWs) manggagawa dito sa Middle East dahil isa ito sa mga top-regions / countries that provide billions of dollars in form of monthly remitances that our country badly needs for its foreign exchange transactions.

Kung minsan nga, naiisip ng ibang mga kababayan natin na, ang mga OFWs ay nagiging kasangkapan lang ng ating bansa at ang OFW Funds ang nagiging sanhi sa iba't-ibang uri ng corruptions sa maraming sangay ng ating pamahalaan. There were instances at napapabalitang ang mga OFWs ay iginigisa ng ating gobyerno sa kanilang sariling mantika base sa iba't-ibang (illegal) transactions na nakikita ng iba't-ibang cause-oriented groups.

Dati, may kasabihan tayong kapag may usok, may apoy! Pero hindi naman lahat ay kumbinsido sa bagay na ito. I may say na neutral lang ako dahil, may mga bagay na inaakala nating may apoy dahil may umuusok, pero kung ating susuriing mabuti - hindi naman pala apoy ang umuusok kundi "DRY ICE".

Generally speaking, this merely proves that bago tayo humusga o husgahan sa anumang ginagawa natin, dapat lang na tiyaking magkaroon ng proper investigation to give the benefit of the doubt. Usually kasi, sa mga maling impression o haka-haka nagmumula ang mga malalaki o grabeng iskandalo. It can be fully averted or avoided naman should we be transparent in all our actions para mapangalagaan din natin ang kapakanan ng ating mga pamilyang naiwan sa Pilipinas na patuloy na umaasa sa ating suportang pinansiyal at hindi lang moral.

Somehow, homesickness can't be totally avoided lalo na sa mga OFWs (kung ang mga nasa Manila lang nagtatrabaho eh naho-homesick sa mga naiwan nila sa Marinduque - how much more kaming mga ibayong dagat na hindi kara-karakang makaka-uwi segun sa anumang pangyayari).

And there are a lot more circumstances na maiba-base natin sa subject matter na ito "HOME IS WHERE THE FAMILY IS".

Practically speaking, we ourselves are the ones responsible sa ating mga salita gayundin sa ating mga gawa. I-ugnay natin ang mga dapat i-ugnay sa topic na ito na totoong na nangyayari sa ating buhay, saka natin hatulan mismo ang ating sarili. Are we really that meek and mild, pure and simple or the other way round?

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
26 January 2009 / 29 Muharram 1430 H Read more...

"POINT OF VIEW"

Life has to go on whatever it takes at hindi tayo dapat mawawalan nang pag-asa. Where there is life - there is hope, where there is hope - there is an inspiring existence. Huwag nating husgahan ang ating mga sarili dahilan lang sa ating mga naging kamalian o mga nagawang pagkukulang. There's always room for improvement. Ang ating pag-uugali'y nababago depende sa ating pagkukusa at pagnanasang tayo'y mapabuti at maging kaiga-igaya sa paningin ng Diyos, maging ng ating kapwa. Sila ang nakakakita ng ating buong kaanyuang panglabas, maging ng ating kalooban sa pamamagitan ng ating mga salitang binibitiwan at paggawa o paggalaw.

Tunay ngang makabuluhan ang buhay. Kung tayo man ay nabibigo o nalulungkot sa dahilang may mga bagay na nakapagdulot sa atin ng kasiphayuan, we should always look at the bright side of life. It's like, "sa pagdatal ng dilim, ang liwanag ay sasapit din". Life evolves by itself at ang ating pagkatao or existence ay kasangkapan lang ng ating buhay to further give meaning to it, sa nais nating maging.

We must value life gaano man kahirap ang ating nararanasan sa kasalukuyan. Hindi naman tayo bibigyan ng Diyos ng mga problemang hindi natin makakayang lutasin. Problems are just spices of life. Of course, dito natin magagamit ang sarili nating pagpapasiya o determinasyon kung papaano natin mapaglalabanan ang anumang hibo ng pagkakasala, maging ang kahirapang humaharang o nakabalandra sa ating dinaraanan sa pagpupursiging makabangon mula sa lusak ng pagdurusa.

Kung baga, mula sa ating kamusmusan hanggang sa tayo'y ganap na magkaisip, namulat tayo sa katotohanan o kasabihang "Smile, God Loves You". Sa totoo lang, hindi tayo gagasta kahit isang kusing should we smile to other people kahit na sa ating kaaway. It signifies our good intention of life na sa kaibuturan ng ating puso, despite the wrongdoings of other people against us, we still value our best imbedded in us.

Just imagine the world filled with love and happiness against the world full of sorrows and disappointments. Alin ang ating pipiliin upang tuntunin sa ating mga sarili? Ang tayo ba'y magdalamhati na lang at ipagluksa ang ating mga nagiging kabiguan? I think it's a lot of nonsense. We only exist in this universe temporarily. Meaning, everything in us will come to cease. Bakit hindi natin gawin ang mga makabuluhang bagay na makakatulong sa atin maging sa ating kapwa upang tayo'y maging masaya at samantalahin ang pagkakataong tayo'y nabubuhay, diba?

Sa totoo lang, lahat tayo'y may kanya-kanyang mga karapatan at tungkuling dapat gampanan sa ating buhay, una na sa ating mga pamilya at pangalawa sa ating kapwa.

On the otherhand, it won't look good naman kung ang ating sariling pamilya ay ating napapabayaan at ang inaatupag o binibigyan natin ng pangunahing attention ay ang ibang tao. Charity begins at home 'ika nga. Kung may pagdarahop, we must be sure na mabigyan natin nang ating utmost concern ang ating pamilya. May mga kaparaanan naman upang ang ating kapwa ay mapagtuunan din natin nang pansin.

Ang buod ng "Alay-Kapwa" ay huwag din nating kakaligtaan sapagkat ito ay ating basehan sa pagkakaroon ng "Dakilang Pag-ibig" sa ating Lumikha, sa ating sarili at maging sa ating kapwa.

We have everything with us kung ang "POINT OF VIEW" ang pag-uusapan. We have the right to speak diligently, we have the freedom to act accordingly and, we have the ultimate privilege to show our humble self, for the world to know, who really we are.

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
25 January 2009 / 28 Muharram 1430 H Read more...

" FERVENT PRAYERS"

Almighty God, we come before You today to seek Your guidance and compassion,
We pray to You to help us all in our daily lives, save and lead us to your Eternal Kingdom,
For You are the our Creator, Provider and Bestower of every good,
Wherefore, all our hopes is in You and to You we ascribe Glory now and until Eternity.
Bless us Almighty, God in the highest and Lord of mercies,
Provide us with sleep as a rest from our informities and
As a repose for our bodies tired by labor,
We thank You Lord for not destroying us in our transgressions,
Rather, You lead and teach us with your love towards mankind.
We lift up our hands to glorify Your Majesty and we entreat Your infinite goodness,
To enlighten the eyes of our undertstanding and
Raise our minds from heavy sleep of indolence.
You open our mouths and fill them with Your praise,
That we may unceasingly sing and confess to You.
Almighty God, You are glorified in all and by all,
Grant us our Lord with peace of mind,
So we could face all that the new day may bring,
Grant unto us grace to surrender ourselves completely to Your Holy will,
Instruct and prepare us in all things for every hour of the day,
And whatsoever tidings we may receive during the day,
Do teach us to accept them calmly with the firm conviction,
That all eventualities fulfill Your Holy will.
Govern our thoughts and feelings in all we do and say,
And when things unforseen occur, let us not forget that all cometh down from You,
Teach us to behave sincerely and reasonably,
Toward every member of our family and other human beings,
That we may not cause confusion and sorrow to anyone,
Bestow upon us our Lord, strength to endure the fatigue of the day,
And to bear our share in all its passing events,
Guide and teach us to believe, to hope, to suffer, to forgive,
And to love,
AMEN

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia Read more...

"JOY, HOPE AND VISION FOR A NEW BEGINNING"

Time and again, Marinduqunenos will once more prepare or brace for the forthcoming political battle that will be focused first and foremost on economic and social issues, as well as the long time dreamt developmental aspiration of our non-tiring leaders and concerned, dedicated citizens.

As well understood, Marinduque is at present in crisis of some sorts. Our province has slowed its pace for further development due to some of our citizen's collective failure in making hard choices and in preparing for a better and prosperous future.

For us Marinduquenos, a passing day is just another day of hardwork and inconvenience and, the day to come is a day of uncertainty on what would come next. Shall we always make ourselves dream of the impossible?

This time, we have to be well-prepared for a better tomorrow, as we have to choose hope over fear, unity for further development over self-esteem and manipulation.

One for all and all for one. This would be our smoking-vision for unity and surely, we are going to succeed!

However, what we would be needing is a truthful transformation of things from the very basics even to the most sophisticated ones. We have a lot of talented youths that could help us make this vision come true.

And as we envisioned to proceed to our collective choices, it is well-comprehensible to have capable, enduring, honest and diligent leaders who will assist us establish a strong and unshakable foundation, towards achieving such goals for our citizen's and province's development alike.

These youths (however) are (to be) the best candidates as future leaders of our province and giving them the good chance to further their education "IS A MUST" that have to be supported by our ever-caring leaders.

In this regard, whom do we think are these leaders that are in one way or the other, remain simply at the background of our youths?

And as the rage of poverty continues to engulf our society, a collective effort to ease the sacrifices of many parents in sending their children to school, particularly those in high school and college levels, we will be needing again, great leaders to further rule as well as to make future reforms and to continue our aspiration for a progressive province.

Pardon me, I just wish to recall that somewhere in time, many of our youths who qualified for college scholarships sponsored by our well-known provincial leaders enjoyed the privilege of being scholars which prove to be a great deal for both parents and students alike in the latter's pursuit of further education. Many of them finished the courses of their individual choices and have landed better jobs with higher compensation, locally or in abroad.

The simplicity of this vision alone is making tremendous impact and encouragement to our next generation. Shall we prohibit our upcoming youths to enjoy the same privilege provided by the above-mentioned leaders to those ahead of them?

As we always remind our people, the chances or prospect of having better and good public service is by choosing the right leaders who are fully-committed and who understand well the sentiments even of our ordinary citizens. And thus, who could further rule our province with their best ability, dedication and integrity.

Somehow, although I'm still working in the desert, for me - there is no distance too far away from home when it concerns my noble objective of helping our citizens in the best way I can, to further widen their visions and to focus their attention on things that may be in one way or the other help or assist them in achieving their individual goals, how simple those goals maybe, most especially with regards to our countryside or community development.

Right choices will surely bring us great results, results that will further enhance our capabilities in the performance of our duties and responsibilities not only to ourselves, to our families and citizens, but as well, to our great beloved province, Marinduque!

This is the "JOY, HOPE AND VISION FOR A NEW BEGINNING".

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
21 January 2009 / 24 Muharram 1430 H Read more...

"TRULY, THE TIME HAS COME"

As we continually endeavor to facing the harsh realities of our everyday living, we Marinduquenos (Filipinos) must oblige ourselves and be more specific in our hopes, our visions as well as in embracing the call of unity amongst us towards our citizen's and province's development alike.

Hindi kasi maiwasan ng iba sa ating mga mamamayan ang magsawalang-bahala na lang kapag ang pangkalahatang tungkulin o pagmamalasakit na ang napapag-usapan. They are being reluctant to cooperate dulot ng maraming kadahilanan. Kaya kahit anong mungkahi ang isulong ng ating mga kinauukulan, wala ding nangyayari. Kung meron man, ito'y naihahanlintulad lang sa "ningas-cogon".

When shall our people learn to be more dedicated in the pursuit of our countryside development?

For many generations, kung ano ang kanilang kinamulatan, iyon na lang ang kanilang pinagtutunan nang pansin o attention. Halimbawa, ang mga naninirahan sa malapit sa tabing-dagat, they just focus their time and effort sa biyayang dagat (ordinary way of fishing). At ang mga nagbubukid naman, halos karamihan sa kanila'y sa pagtatanim na lang ng palay nakatuon ang panahon na kung tag-tuyot at walang irrigation sa lupa nilang sinasaka, tulad ng tuyong kabukiran, sila man ay nakatiwangwang lang.

Samantala, kung bibigyan lang nila ng pagkakataon ang kanilang mga sarili, there are a lot of very simple support projects na maaaring makapagbigay sa kanila ng additional income sakalit magkaroon ng problema sa kanilang prime livelihoods.

Sa mga mangingisda, kapag masama ang panahon at malalaki ang alon, kadalasan ito'y umaabot ng isang linggo o mahigit pa bago sila muling makapalaot. Ibig sabihin, wala silang income o kita sa mga panahong hindi sila nakakapangisda diba? Nakakapanghinayang ang lumilipas na pagkakataong hindi nila nabibigyan nang karampatang aksiyon.

Sa mga magsasaka naman, habang sila'y naghihintay na huminog ang palay o panahon ng pag-aani, bakante sila ng ilang buwan dahil ang inaatupag nila'y ang pag-aasikaso ng kanilang mga itinamin na palay.

At gayundin ang mga umaasa sa pagko-kopras, halos isang taong singkad o mahigit pa, bago sila muling makapag-ani ng mabuting bunga kapag may malakas na bagyong manalasa at puminsala sa kanilang mga punong niyog (niyugan).

Ganyan ka-simple ang kalagayan ng ating mga mamamayan sa Marinduque. Karamihan sa kanila'y umaasa lang sa dati nilang pinagkakakitaan. Ang siste, kung nagkaroon nang aberya, patung-patong ang kanilang nagiging problema. Hindi sila magkandaugaga sa pag-iisip kung saan sila kukuha ng maitutustos sa araw-araw na pangangailangan ng kani-kanilang mga pamilya lalo na't may mga anak na nagsisipag-aral.

The situation is overwhelming! Maliwanag na nakamulagat sa atin ang katotohanan o nangyayari. Dapat ba tayong magsawalang-kibo na lang at hayaang lalo pang lumala ang ating kalagayan?

If there is a will, definitely, there is a way? So, bakit hindi natin gawin ang nararapat at siguradong makakatulong sa atin sa oras ng ating mga pangangailangan o kagipitan (in the event of various calamities & its further devastation?).

Somehow, I don't believe that there are no motivations being made by our local authorities. Isa pa, kung meron man, dapat ay patuloy nila itong tututukan hanggang sa magkarron ito nang magandang resulta, and it should not end just there. Dapat ay maging isang routinary cycle ang procedure. Hindi iyong makatapos kumita eh bale-wala nang muli ang sinimulang adhikain dahil nagastos na ang kanilang kinita (kadalasan eh kulang pa nga) at wala na ulit puhunang magagamit. When shall this trend ends?

Usually, ganito ang nangyayari sa ating mga kanayuan at ang isang pangunahing dahilan dito ay ang kakulangan ng kapital o perang magagamit sa buong panahon nang pagsasakatuparan ng anumang proyekto.

Sa aking mga naunang sanaysay tungkol sa pagkakaroon ng maliit na proyektong pangkabuhayan, kung inyong matatandaan, ang pag-aalaga ng ilang hayop (manok, bibi, itik, baboy) na makakapag-bigay ng karagdagang kita sa isang pamilya, gayundin ang pagtatanim ng mga halamang gulay, prutas at mga punung-ugat (kamoteng kahoy, uraro, kamote, ubi, atbp).

Ang mga nabanggit ay simpleng adhikain at hindi nangangailangan ng malaking halaga. Sipag at tiyaga lang ang higit na puhunan sa mga adhikaing ito na sa paglipas ng konting panahon, makakamit na nila ang biyaya ng kanilang pinagpagurang proyekto.

Kung talagang walang magagastos sa pagbili ng mga binhi ng gulay, mayroon tayong Opisina ng Department of Agriculture sa bawat bayan ng ating probinsiya, doon maaari kayong humingi ng tulong tungkol sa mga binhi (look for Mrs. Luz Padernal, Provincial Agriculturist) gayundin sa animal dispersal program ng kagawaran (inquire from Ret. Gen. Recaredo Sarmiento, DA Provincial Consultant).

Mayroon din tayong mga koopertiba na maaaring makatulong sa fattening program ng mga hayup tulad ng baboy. I would suggest na kanilang sadyain ang Opisina ng Cooperative Development Authority sa pamumuno ni CDA OIC Edil Sager sa ating Kapitolyo at doon mag-inquire tungkol sa mga kooperatibang nagpapatupad ng ganitong mga proyekto.

Maaari ding makipagtalastasan o mag-inquire ang ating mga mamayang interesado magtayo ng kahit gaano kaliit na proyektong pangkabuhayan sa opisina ng ating Department of Trade and Industry (DTI) sa bayan ng Boac at makipagtalastasan kay butihing Director Carling Fabalena o kay Mrs. Mariden Calub and/or other DTI Staff.

Tungkol naman sa anumang teknolohiya, maaari kayong magsadya sa opisina ng Department of Science and Technology (DOST) and Techology Livelihood Resource Center (TLRC) na pinamumunuan ni OIC Bernie Caringal na matatagpuan sa Provincial Capitol compound.

Tayong mga Marinduquenos ay likas na masisikap at masisipag. Napapanahon na marahil upang ibulalas natin sa pamamagitan ng ating kooperasyon, pagkukusa at pagsisimulang mabago ang takbo ng ating lumalalang sitwasyon sa kabuhayan.

"TRULY, THE TIME HAS COME" for us to make-up our minds and proceed to whatever we think will generate employment and in providing extra income to our citizens. After all, ang ating mga mamamayan at lalawigan ang pangunahing makikinabang sa bagay na ito.

The change we wish to achieve depends on ourselves. Kung papaano tayomagsisimula upang mabago angnais natign mabago. And hopefully, such change would be for the better, even for the best and not the other way round!

Kung may ibayong pagsisipag at pagtitiyaga, tiyak na may tatamuhing nilaga!

Masarap ang anumang gulay o ulam na nilaga kapag ito'y nilagyan ng luya, dahong ng malunggay, sibuyas o sili, saka aasiman ng konting kalamansi (lalo na kung sariwa ang isda). Kay-sarap humigop ng mainit na sabaw diba?

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
21 January 2009 / 24 Muharram 1430 H Read more...

"NO MATTER WHAT"

Sa kasalukuyang kalagayan ng ating probinsiya at bansa, ang mga mahihirap ay lalo pang naghihirap at tila napapagod na sa kanilang pakikibaka sa buhay. However, we can't just stop our journey to wherever we are. Life has to go on even we have to overcome or pass a lot of bumps, thorny roads and stumbling blocks. We Filipinos (Marinduquenos) should not give-up our hope, hope for the better or even hope for what is best for ourselves.

Lakasan lang nang loob ang pakikibaka natin sa buhay, take for instance the various creatures na tayong mga tao'y higit na nakakalamang sa katangian.

Napagmasdan na ba nating mabuti ang mga ibon, gaano man sila kalilit tulad ng pipit, maya at iba pa? Wala silang mga kamay and despite their miniature sizes, may mga nagagawa sila (maliban pa sa paglipad) na hindi kayang gawin nating mga tao. For instance, ang kanilang mga pugad na iba't-ibang klase at hugis ay buhat sa kanilang katalinuhang ibinigay ng Lumikha.

Such is a very simple but wonderful thing! Sa pamamagitan lang ng kanilang tuka at mga paa, nakakagawa sila ng napakagagandang pugad na kanilang pansamantalang tirahan habang sila'y nasa panahon nang pangingitlog at pagpipisa (incubation). After that at ang kanilang mga inakay ay magkabagwis, they will fly away and live their lives in the simplest manner they can thus, we see the birds are always happy enjoying their existence.

Kung ating ikukumpara ang kasalukuyang buhay nating mga mahihirap sa mga maliliit at ordinaryong nilikha ng Diyos, dito natin matuturol na ang ating katalinuhang taglay kung baga ay may kahalintulad ding katalinuhan ng mga ibon, mga insekto at iba pa although, it differs naturally.

Kadalasan nga'y naihahambing din natin ang ating sarili sa mga langgam sanhi nang ating walang humpay o patid na pagsisikap upang tayo'y may makain sa araw-araw. At kung hindi rin tayo kakahig (magtatrabaho nang husto) tulad ng mga manok hindi tayo tutuka (kakain) dahil salat tayo sa matatawag na kayamanang maaaring makapag-angat sa atin mula sa hirap nating kalagayan.

Totoong nasa pagsisikap nakasalalay ang ikabubuti o ikasasama nating mga tao. Sa ganitong sitwasyon, hindi maiiwasan ang mga taong kadalasa'y sinisisi ang anumang pagkakataon. At ito'y naidudulot nang kanilang kabiguang kinahihinatnan despite their enormous efforts and hardwork na mapabuti ang kanilang katayuan sa buhay. Gustuhin man nilang sumuko, hindi nila magawa dahil may mga mahal sila sa buhay na nakadepende sa kanilang suporta and they have no other choice but to carry on the burden in their journey.

On the other hand, hindi naman ito nangangahulugang kailangang tayo'y magsa-ibon o magsa-langgam upang malaman natin ang kanilang sinasabi (ang mga langgam kapag sila'y nagkakasalubong ay tila nagbubulungan at ang mga ibon nama'y umaawit nang magagandang himig).

Tayong mga tao (human beings) despite our differences in color, language, religion or creed, customs and traditions, environment, etc., ay itinakda ng Diyos na mas o nakakahigit ang katalinuhang taglay kaysa iba pa Niyang mga nilikha.

Ibig sabihin, kung tayo'y nagkakaroon ng mga suliranin, maiisip nating binigyan tayo nang sapat na isip at katalinuhan ng Diyos upang ito'y ating magamit sa paglutas o pagbata ng ating problema diba?

Kung ang mga ibon ay nagagalak o nag-e-enjoy, malayang lumilipad at umaawit to satisfy their want at ang mga langgam ay tila walang kapaguran sa kanilang pag-iipon ng makakain para sa panahon nang tag-ulan - tayo pa kayang mga tao ang hindi makaisip ng mga pamamaraan upang ma-resolba natin ang ating hirap na kalagayan?

In this case, I'm sure that no one shall ever think or say na mas matalino pa sa atin ang mga ibon o mga langgam diba?

Definitely, we can never hear birds complaining, gayundin ang mga langgam kung hirap silang makahanap ng maitatagong pagkain. Pero tayong mga tao, mahilig tayong magreklamo, mahilig tayong umangas lalo na kapag hindi natin gusto ang isang bagay diba?

And this big difference is being attributed to our being humans: matalino nga, mareklamo naman!

Siguro'y napapangiti na lang kayo sa inyong sarili, I'm sure of that! Come to think of what I have said, hindi ba't totoo itong maituturing?

Kaya, "NO MATTER WHAT" our situation is, our life is, our vision for the future - iisa lang ang tanging kinahahantungan nito. We have to strive hard, work even harder and make a living out of it!

Moreover, we must be at peace with ourselves, as well as with other people, but FIRST AND FOREMOST, WITH GOD!

TONY R. MONTERAS (malking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
20 January 2009 / 23 Muharram 1430 H Read more...

"HOWEVER LONG IT TAKES"

Tayong mga Marinduquenos (Filipinos) ay may kasabihang "magpakahaba-haba man daw ang prusisyon, sa simbahan pa rin ang tuloy".

This is really a very simple and so meaningful na sawikaing kinamulatan natin mula sa ating mga kanunu-nunuan and, this is being attributed to our being a religious Christian nation.

Somehow, hindi lang sa ating relihiyosong paniniwala at uri ng pagsamba nauugnay ang sanaysay na ito kundi higit sa lahat, ito'y natuturol sa ating patuloy na pagsisikap na mabago o mapaunlad ang kalagayan natin sa buhay kung saan, tayong mga Filipinos ay patuloy sa araw-araw nating pagbagtas.

Where there is faith, there's always hope for everything to change for the better if not the best. Kung baga, hindi natin halos inaalintana ang kahirapan ng kasalukuyang pamumuhay sapagkat, hindi lang naman tayo ang higit na naaapektuhan. Mas mapalad pa nga tayong maituturing kumpara sa mga mamamayan ng iba't ibang mga bansa sa buong mundo.

And since we are not used to major catastrophic climatic changes (maliban sa mga bagyong madalas dumadaan at nananalasa sa ating kapuluan, gayunding ang mga pagbahang kaakibat nito at manginlan-ngilang trahedya sa karagatan) unlike other countries in Europe, Canada and America where temperatures are two digits below zero (freezing point), masuwerte pa rin tayo sa Pilipinas diba?

Kung tutuusin, tayong mga Filipinos ay tunay na mapalad sapagkat, kahit anong kagutuman ang dumating sa ating bansa, compared to other countries in the whole of Africa, we can still manage and survive our ordeal. Marami sa atin ang masisikap, masisipag at may lakas ng loob o determinasyong malutas ang anumang pinoproblema sa maayos na pamamaraan whatever it may be.

Basically, (one more thing) most of our citizens are literate, marunong bumasa at sumulat kahit na ang pinakamatatanda (most seniors) and they pass this good trait from generations to generation. Ibig sabihin, maraming magagandang katangian tayong mga Pinoy kumpara sa ibang tao "saan mang panig ng mundo" (Sakamar). Hindi ba't ito'y sadyang maituturing na tayo'y masuwerte pa rin kaya lang, kung anong suwerte tayo meron, may katumbas itong kabalintunaan o kabaliktaran ng mga totoong nangyayari.

Hindi natin maaaring bigyang pansin lang ang mga mabubuting bagay tungkol sa ating mga mamamayan at kaugalian. Marami din tayong mga saramulyong tinatawag, mga halang ang bituka o kaluluwa, mga mapag-samantala, mga walanghiya, corrupt at mapagmataas, lalo na ang mga abusado sa katungkulan.

So, if we will only analyze the situation we are in, we will be able to check and balance the situation, saka pa lang natin masasabi kung saan talaga tayo nabibilang: sa linya ba ng kaiga-igaya ang mga katangian or vice versa.

On the other hand, hindi naman natin dapat idamay ang mga mabubuti sa ating populasyon. Kung maraming masasama sa ating lipunan, higit pa ring nakakarami ang may mga mabubuting puso at kaisipan. Ibig sabihin, majority pa rin sa ating mga Pinoy ang may dakilang kalooban, may takot sa Diyos at patuloy na nakikibaka sa paglutas ng kahirapang dinaranas nila sa buhay.

Samantala, malayo pa ang ating lalakbayin segun sa itinakda sa atin ng Diyos, "HOWEVER LONG IT TAKES", we always have the perseverance in pursuing our dreams, dreams to achieving better opportunities and prosperity in life. Dreams that someday, will be fulfilled, our dream come true, indeed.

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
20 January 2009 / 23 Muharram 1430 H Read more...

Mga Salitang Marinduqueño

1 A-ay, p. – hindi o ayaw (pagtutol)
2 Ag-agan, n. – ginagamit sa pagpino ng buhangin (o arina)
3 Agay-ay, n. – pulbos galing sa nasisirang kahoy
4 Aging-ing, n. – mahinang tunog lalo na pag daplis sa tenga
5 Agipo, n. – tira ng pinagsunugan
6 Agiyak, n. – iyak ng manok kadalasan ay sisiw; siyap
7 Agnanay, a. – banayad o mahina lamang
8 Agod, n. – mga sari-saring bagay na nakalutang sa baha o `debris'
9 Agumod, n. – tunog ng hayop na kadalasan ay mababa ang tono
10 Aguntok, n. – daing ng sakit
11 Agutiot, n. – tunog na paulit-ulit (high-pitched) at nakakairita
12 Agwanta, n. – teka muna; katumbas ng `timeout' sa Ingles
13 Albok, a. – pinaikling salitang `alabok' o `alikabok'
14 Alboroto, n. - reklamo

15 Alibutod, n. – buto o pinakaloob; tira ng pinagkainan ng mais
16 Alimbuyugin, n. – uri ng manok na sasabungin
17 Alimuranin, n. – isang uri ng ahas
18 Alipato, n. – mga nililipad ng hangin mula sa pinagsunugan
19 Aluhipan, n. – alupihan o `centipede' sa Ingles
20 Amarigoso, n. – ampalaya, isang uri ng gulay
21 Ampiyas, n. – mahinang ulan kadalasan nadadala ng hangin
22 A-mu, n. – unggoy
23 Amusin, a. – may dumi sa mukha
24 Angus, v. – nasusunog na niluto kadalasan sinasaing na kanin
25 Anos, n. – isang uri ng kawayang ginagawang sulo at ginagamit na pang-
26 Antipo, n. – mga nagpepenitensiya tuwing Mahal na araw
27 Atampoyongin-sasampalin, sasaktan pamamagitan ng kamay
28 Atip, n. – bubong kadalasan ay gawa sa pawid
29 Bagakay -- nabibilang sa mga uri ng kawayan, magandang pangdingding ng bahay
30 Balinghoy - kamotengkahoy
31 Batang -- sakbit-sakbit ng mangangarit, gawa sa kawayan na lipatan ng tuba
32 Bau - pagong
33 Bila-bila - paruparo
34 Bingi - (matigas na buko)
35 Binusaan - pinagalitan
36 Bulaan - sinungaling
37 Bulasa - isang uri ng pipino na kulay dilaw
38 Burot -- mayabo kapag nilaga
39 Butot -- maliit na hipon
40 Gapat - safety pin
41 Hagikhik - dahon ng isang tanim na ginagamit sa pagbalot ng suman
42 Hampok - bulok(isda)
43 Igat -- isang uri ng isda sa ilog na parang ahas (madulas)
44 Ikat- malandi
45 Iri/idi -- pagtukoy sa isang bagay
46 Kabat -lock
47 Balinghoy - kamotengkahoy
48 Katang - alimango
49 Kibal - sitaw(stringbeans)
50 Kitse - tansan
51 Langis - mantika o coconut oil
52 Lastiko - goma(rubberband)
53 Lomboy - duhat
54 Luos - sirang niyog
55 Mapalot - mapanghi
56 Mayabo - masarap
57 Mura- buko
58 Nabalis - pagsusuka dahil nakakita ng taong may balis
59 Nagapambis - namimingwit
60 Nagatangis - umiiyak
61 Nagatasik-tasik - umaambon
62 Nagbulid - natumba
63 Nami - nayadyad muna tapos babad sa ilog ng 1 hanggang 3 araw bago iluto
64 Niyubak - nilupak
65 Palapa - dahon ng niyog
66 Palapatik(paltik) - tirador
67 Pampalas - nailcutter
68 Parna ngani- halika nga
69 patungkol sa protesta o hindi pagsang-ayon
70 Pitik -- laro na ang gamit ay lastiko
71 sa mata ng balang
72 Sabilid - balimbing
73 Saga-saga -- matigas na uri ng but-o na kulay pula na may kunting itim
74 Saklab - gamot sa nanuno o na-anayo
75 Saklab -- paggamot sa may sakit
76 Sinugno -- ginayat-gayat na hilaw na saging tapos agat-an (eto ang madalas
77 Sugba -- ilagay sa baga
78 Sulirap -- dahon ng niyog na nagawang bubong ng bahay
79 Sumigarok - halos tulad ng tumikangkang
80 Sumpit -- isang uri ng laruan (dulo ng bagakay) pero dilikado kapag natamaan ka
81 Supli - barya
82 Tabuan - igiban
83 Tain -- panghuli ng katang at hipon sa ilog
84 Talaw - takot
85 Tandok - pagtanggal ng lala ng kagat ng aso o ahas
86 Tangal - panglahok sa tuba, binayo na balat ng kahoy (di ko alam kung anong
87 Tuge - mahirap hukayin dahil maraming tinik per masarap ang nilaga
88 Tukil -- pangsahod sa puso ng niyog para makuha tuba
89 Tumikangkang - tumumba na una ang ulo at ang mga paa ay nasa itaas
90 Tungaw -- isang uri ng hayop na maliit pa sa hanip, madalas sa singit ng tao
91 Ulabe - parang ube na kulay puti (mahirap hukayin dahil sa kailaliman ng lupa
92 Uyamutin - magalitin(moody)
93 Tuba - inuming nakalalasing galing sa niyog

Source: Alibata · Ancient Baybayin Scripts Network Read more...

"DON'T GIVE-UP ANYTHING, EVER"

Masasabi nating hindi naman lahat sa ating buhay ay tungkol na lang sa mga problema, hinaing o mga pasakit. We have to look at the bright side of life to inspire us more in the performance of our duties and responsibilities.

Although masasabi nating life is routinary, depende na rin sa atin kung papaano natin ito haharapin, gugugulin at pahahalagahan. Alam nating pahirap nang pahirap ang takbo ng pamumuhay sa ating lalawigan o bansa at ito'y isa sa mga dahilan kung bakit marami sa atin ang nagnanasang makipagsa-palarang magtrabaho sa iba't-ibang lugar (siyudad man o ibayong dagat).

In our journey, we usually have our utmost desire with us na kailangan nating maisakatuparan by all means kung baga, and that it's to "look for a greener pasture" na hindi natin kaagad matagpuan sa sarili nating pamayanan.

Sa kabilang banda, hindi naman lahat nang nakikipagsapalaran ay nagtatatagumpay, isang dahilan upang makaramdam tayo nang ibayong kabiguan sa ating sarili na kung minsa'y hindi na lang natin maibulalas upang ating mapangalagaan ang ating sariling kapakanan.

Magkaminsan kasi, when we open ourselves to other people, sa halip na tayo'y maunawaan, they seem to belittle or insult us on our disappointment or frustration. That simply means adding pain to the injured so, sa halip na sila'y makatulong, they increase the heavy loads we are already carrying.

At base naman sa mga katulad naming matagal nang nakikipagsapalaran sa ibayong dagat - masasabi kong mali ang pag-aakala ng iba nating mga kababayan na kami'y higit na nakaka-alwan sa buhay. Kung baga, as if we are just working in our own country dahil majority of us are not having big salaries. May mga kababayan (OFWs) pa nga tayong naloloko ng mga recruiting agencies (in connivance with the supposedly employers) kaya pagdating sa lugar na pagtatrabahuhan, ang work contract na kanilang pinirmahan sa Pilipinas ay iba sa work contract na pinaiiral sa kanilang bansang pinuntahan.

And there, the problems start na higit na nakaka-apekto sa ating mga kababayan. Iyong mga hindi sanay sa buhay o kalagayang mapalayo sa kanilang mga mahal sa buhay, sila ang higit na dumaranas nang impact ng nasabing problema to the point na nakakagawa sila ng mga bagay na labag sa batas na pina-iiral sa bansang kanilang pinagtatrabahuhan. Many of our kababayans simply land in conjested
jails, some lost their mental faculty/stability while others, runaway from their job assignments or employers to seek our Embassy's assistance.

Since there are no other individuals who could help these problematic OFWs, doon sila nagsisiksikan sa compound (shelter) ng ating Embahada awaiting resolve to their problems that may take quite sometime dahil hindi lang naman iilan ang mga naroroon (they're in several hundreds to thousands in total).

This scene only shows that "looking for a greener pasture from a foreign land" is not an assurance for a better life. Kanya-kanyang kapalaran lang talaga ang pag-a-abroad. Sabi ng iba, swertehan lang while others claim that it depends on one's destiny kahit naririyan pa tayo sa ating probinsiya o bansa, if something is really bound to happen, totohanang iyo'y mangyayari. Meaning, it's God's Will!

So, kung anuman ang ating mga plano sa buhay, hindi tayo dapat na panghinaan nang loob. Kung hindi tayo nagtagumpay sa paghanap natin ng tinatawag na greener pasture sa ibang lugar, there's no other place like home. Nobody knows na ang atin palang tagumpay ay nasa loob lang mismo ng ating bakuran or probinsiya o bayang ating inalisan. Nagsayang pa tayo ng pagkakataong magpaka-layu-layo at gumastos pa ng malaking halaga upang masabing tayo'y nag-abroad.

Sa kasalukuyang nananalasa ang global economic crisis, dapat na suriin ng ating mga kababayang nagbabalak na mag-abroad ang maaaring maging kahinatnan kapag sila'y matuloy umalis o tumulak patungo sa bansang kanilang pupuntahan.

Some of recruiting agencies are only after the recruitment fees they will get. Although they are aware of the might be dire situation in the OFW's work place, wala silang pakialam sa anumang maaaring kasapitan ng ating walang-kamalay-malay na mga kababayan.

A lot of OFWs all-over the world are already facing work-related problems dahilan sa retrenchment ng mga workers (bagong dating or matagal na) caused by the devastating global economic crisis. Kahit ang mga kompanyang matagal nang pinagtatrabahauhan ng mga dating OFWs natin ay nanganganib na magsara (ang iba'y nagsara na nga) while others are still fighting for survival (50-50, 60-40, 70-30).

These prevailing phenomenon is beyond the control of the companies management as it came into effect, dictated by the worldwide recession. No one can solve this situation at the soonest possible time and it may take years while many of our kababayans (OFWs) are already losing their jobs at nahaharap nang mapauwi sa bansa. I need not elaborate on this matter anymore. It's a bold truth that affect us all, both in our country or those working or residing abroad.

Despite of what's been taking place regarding the global economies, tayong mga Marinduquenos (Filipinos) ay hindi dapat na panghinaan nang loob. What we need in combatting the present crisis is to unite and cooperate for a common goal. Our loccal government officials should encourage, motivate and extend assistance to our citizens. We have a plenty of vacant lands not being properly attended to. The DAR, DENR and DA should work together and meet the local officials (Barangay Association) to draft resolutions and plan a productive agricultural plan to ease our shortage of food that can be produced in our countryside.

Kulang lang tayo sa proper innovation or motivation as well as leaders and followers who could do the job well done. Dumarami na kasi sa atin ang mga tumatambay at tatamad-tamad, gayong kung sila'y hahawak ng piko, asarol atbp., (upang bungkalin ang mga lupang nakatiwangwang (of course, permission should be seek first) pagyamanin ang nasabing lupa, taniman ng mga gulay o root crops, diligan) sa paglipas ng konting panahon, maliwanag na pera ang idudulot nito sa kanila at hindi sila mag-aalalang magugutom.

Others claim na kinakain ng mga nakaligaw na kambing ang kanilang mga pananim. Don't tell me na mas mautak pa ang kambing kaysa nagtanim? Or sabi ni Pilosopo Tasyo, kapag ang kambing na nakaligaw ay manalanta ng mga gulay o pananim, the best way daw ay ....take note!!!.... ang kambing mismo ang itanim, period! Bahala na kayo kung anong ibig niyang sabihin!

Simple life is a very convenient scenario in our province. Kung tayo ma'y nangabigo sa ating ibang pangarap na matupad sa ating buhay, LIFE SHOULD NOT JUST STOP THERE ABRUPTLY. May iba pang pagkakataon at oportunidad na naghihintay sa atin sa banda roon nang bukas. "DO NOT GIVE-UP ANYTHING, EVER" dahilan lang sa tinamo nating kabiguan. We have to start another chapter.

May bukas pang darating, may araw pang sisikat pagkaraan ng magdamag na dilim. Meaning, everything has its end and another beginning! Let's make the most of it. Consider your failure a big challenge to pursue another dream! Surely, you will win what you really aim!

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia Read more...

"HEAR MY SILENT WHISPERS"

There comes a time when you must stand alone,
you must feel confident enough within yourself to follow your own dreams,
you must be willing to make sacrifices,
you must be capable of changing and rearranging your priorities
so that your final goal can be achieved;

Sometimes familiarity and comfort need to be challenged,
there are times you must take extra chances and create your own realities,
be strong enough to at least try to make your life better,
be confident enough that you won't settle for a compromise just to get by,
appreciate yourself by allowing yourself the opportunities to grow, develop,
and find your true sense of purpose in life;
"Don't stand in someone else's shadow, when it's your sunlight that should lead the way".

Work hard at what you like to do and try to overcome all obstacles,
laugh at your own mistakes and praise yourself for learning from them,
pick some flowers and appreciate the beauty of nature,
say hello to strangers and enjoy the people you know,
don't be afraid to show your emotions, laughing and crying make you feel better;

Love your friends and family with your entire being,
they are the most important part of your life,
feel the calmness on a quiet sunny day,
find the rainbow and live your world of dreams,
always remember life is better than it seems.


TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia Read more...

"HURT BUT NOT BROKEN"

In this world, many people live as simple as they are in order to survive thus, they are considered well-guided by their good-moral motivations in life. Their physical, mental and social attributes, etc., serve as their assets to further their noble intentions. They are those people who are God-fearing and who believe on what's at stake for them when they are called to their final destination.

Kung may mga taong mabubuti ang mga kalooban at kaisipan, hindi rin mapapasubalian ninuman ang pagkakaroon ng mga nilikhang self-motivated, selfish with destructive ways of thinking na wala na yatang hinahangad kundi ang makalamang o makapanloko ng kanilang kapwa just to satisfy their wants. Sila ang mga individuals na devil-guided ang buong katauhan at walang pakialam kung sila man ay makasakit, maka-argabyado o makalamang sa kanilang kapwa in whatever ways they live their lent / temporary lives.

May God forgive this kind of human beings and open their hearts and minds to the real truth and reasons of their existence in this earth, as well as not to disguise on whatever they wish to achieve through devilish ways and means.

On the other hand, the truth of the matter is we can't just relax where a lot of these satanic individuals roam around in every corners of our society who aim to attack anyone at any given time. These people are misguided, lost and harmful beings so by our own little ways, we must be extra careful in safeguarding our beings so as not to fall a victim of any negative circumstance/s.

The consequence of their acts explicitly affects us all in any manner of our normal lives. We should always bear this in mind.

Henceforth, we must seek the Almighty's guidance and protection from these unscrupulous individuals.

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia
15 January 2009 / 18 Muharram 1430H Read more...

"ECONOMIC PERSPECTIVE FROM A DISTANCE"

Like our Planet Earth, the universal crisis on economics keeps on revolving day after day with no assurance yet when shall the current global malady be checked to slowly return to its normalcy.

Subsequently, powerful as well as the poor nations of the world are doing their bests to partly reduce the impact of this devastating situation which is too impossible to be solved soonest. Leader countries like America & those in Europe have not been spared with this situation which was predicted to be worse than the great depression of the 1970's and 1980's.

Siyempre pa, naliligalig ang buong mundo lalo't higit ay ang America sa dahilang sa nakaraang taon lang (2008), mahigit sa dalawang million at kalahati (2.6 million) ang nawalan ng trabaho o hanapbuhay sa kanilang mga mamamayan.

And the world is staring at the United States of America on how they could solve their own problems on unemployment which during (last month alone) December 2008, it's been recorded that a total of 524,000 lost their jobs (staggering more than half a million).

Comparing to the small and not-much-developed countries like ours, such a job lost statistics tremendously will definitely bring negative impact to our economy to the point that perhaps, the Philippines will slowly go down the drain.

We must be thankful first and foremost to our God Almighty that even we are a small, poor nation that belongs to the third world, that we are spared from natural calamities (extreme weather conditions - many degrees below freezing point) that are occuring in the most industrialized countries of the world.

Somehow, kung patuloy man ang pag-ulan sa iba't-ibang parte ng ating bansa, that causes soil erosions, numerous floodings, etc., maituturing pa rin nating tayo'y mapalad sapagkat we can survive our ordeals dahil tayong mga Filipinos are very flexible in combatting and surviving our way of life. Kahit madalas tayong dalawin ng mga mapaminsalang bagyo, Filipinos are very resilient to live a normal life after the storm.

On the other hand, ang ibang kalamidad sa atin ay attributed na rin sa sarili nating kapabayaan at kawalang-concern sa ating kapaligiran or environment. Marapat sanang tayo'y mamulat na sa katotohanang tayo mismo ang nagiging dahilan ng ating mga problema so dapat lang na ito'y ating maiwasto, maiwasang mangyaring muli sapagkat in the long ran, tayo rin ang naaapektuhan at nahihirapan.

Kung tutuusin, the clogging of the cities drainage systems as well as the soil erosions in the provinces or the mountainous areas are caused by majority of us. Wala silang habas sa pagtatapon ng mga basura kahit saan nila gusto, at ang mga nagkakaingin naman, sige lang nang sige sa pagputol ng mga punong-kahoy na siyang nagpo-protekta sa ating mga kabunsukan laban sa malawakang pagbaha or during inclement weather conditions.

Of course, everything will experience a pause or pansamantalang pagkaantala ng anumang serbisyo publiko, gayundin ang paghahanapbuhay ng mga namamasukan o nagtatrabaho sa iba't-ibang sektor ng ating lipunan. And whom shall we blame, ang panahon ba o tayong mga tao na nagiging parte sa walang habas na pagkasira ng ating kalikasan o kapaligiran.

Global warming and other extreme weather phenomenons are in one way or the other attributed to the activities of men and nobody can deny that. So, kung magpapatuloy tayo sa ating mga kinagawiang hindi kanais-nais, kahit wala na tayo sa mundong ito, pagdating nang takdang panahon our world will be no where to find by our future generations, as they'll be gone with it too.

A piece of advise, kung nais nating mapabuti ang ating sarili, ang ating kapaligiran, ang ating bansa o lipunan gayunduin ang mundong ating ginagalawan, we have to think over and over again on how we could contribute in preserving our nature and our planet.

On the economic point of view, I'm extending my won "ECONOMIC PERSPECTIVE FROM A DISTANCE" sa inyong lahat upang kahit man lang ilang saglit ay ating mabigyan nang konting kahalagahan kung papaano tayo makakatulong, hindi ang tayo'y patuloy na maging bahagi ng mga problemang pagsapit nang takdang panahon ay ating pagsisisihan (kung huli na ang lahat).

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW , Riyadh, Saudi Arabia Read more...

"AND ... EMOTION RUN HIGH"

Maituturing silang isang ordinaryong pamilya sa lalawigan ng Marinduque although malaki ang kanilang angkan, katulad din sila ng ibang Marinduquenos na patuloy na nagsisikap upang maka-alpas sa mahigpit na pagkakabigkis ng kahirapang simula pa sa kanilang kanunu-nunua'y kanilang kinagisnan.

Pangingisda ang buod ng kanilang kabuhayan. Ang mga miyembro ng kanilang pamilya'y maagang pumapalaot sa karagatan upang sa maagang oras ay makabalik sila kaagad sa dalampasigan dala ang bunga ng kanilang pinaghirapan. Rain or shine, ito ang hanapbuhay ng mga mamamayan sa kanilang buong barangay (verymuch dependent sila sa biyayang dagat).

Sa paglipas ng mga panahon, sa kanilang mga murang isipan, naikintal nila ang kahalagahan ng pag-aaral kaya, kahit salat sila sa maraming materyal na bagay, hindi iyon naging sagabal upang sa kanilang angkan ay may makagtapos sa mataas na paaralan at makapagpatuoly hanggang sa kolehiyo. Nag-ilang saling-lahi na ang mga nagsimulang magsikap, nagpakahirap at nagtiyaga sa maraming taon nilang pakikibaka upang mapaglabanan at maiwasan nila ang kamangmangan.

Sa gitna nang kanilang pagsusumikap, naroroon pa rin ang bakas nang pag-asang minsan, isang araw may mga miyembro sila ng kanilang pamilya na magsisilbing leader sa kanilang pagsulong tungo sa kaunlaran.

However, hindi naman ganoon kadali ang magsakatuparan ng isang pangarap, pangarap na siyang magsisilbing basehan o bahagdan tungo sa pag-unlad. Sa mga mura nilang isipan, hindi maiwawaglit ang mga panahong sa gitna nang kanilang pagpupursiging makapag-aral , sila'y naliligalig sapagkat kailangan nilang sumabak sa pag-aani ng palay sa malayong kabukiran upang sila'y may maisaing sa araw-araw. Pumapalya sila sa pagpasok sa eskuwelahan sapagkat, kung wala silang mailalaman sa kanilang tiyan, mababale-wala lang ang kanilang pag-aaral kapag sila'y magkasakit o magkaramdam.

One for all, all for one ang naging tuntunin nila sa buhay. Ang kanilang mga magulang kahit naririndi kung saan kukuha nang maisasaing o maiiulam ay hindi nagpapahalatang sila'y naliligalig. Ang walong supling (excluding one who passed-away nearly a week from birth) na kanilang inaruga at pinangalagaan hanggang sa sila'y magkaisip at magkaroon ng lakas upang makipagtulungan ay mga nagsilaking tigib ng pangarap kung papaano maibsan ang kanilang naging kahirapan sa buhay.

Tatlong babae at limang lalaki ang inasahan nilang maging pundasyon ng kanilang pamilya sakalit dumating ang kanilang mga magulang sa kanilang hangganan. Ang dalawang mas matanda (panganay na babae at sumunod na lalaki) ay napawalay sa anim nilang mga kapatid sa murang edad at sila'y lumaki sa pangangalaga ng isang mag-asawang (tiyuhin/tiyahin) na hindi nabiyayaan ng mga anak.

Sa kabilang banda, ang anim na natira sa poder na kanilang mga magulang ay lumaking may pagkakaisa, busog sa mga pangaral at pagmamahal at higit sa lahat ay may pagsusunuran. Wala silang inggitan sapagkat alam nila ang katayuan sa buhay ng kanilang pamilya. Higit sa lahat sila'y may takot sa kanilang mga magulang.

Nang magsimula silang magsipag-aral sa elementarya na ang layo'y may isang kilometro at kahalati buhat sa kanilang bahay, pumapasok sila sa eskuwela na nakatapak o walang sapin sa paa dala ng kanilang kahirapan na noon, kahit isang pares na bakya ay hindi sila maibili ng kanilang magulang.

Sa madali't-sabi, ganito ang tunay na kaanyuan nila nang mga panahong iyo'y napakahirap kitain ang sampung sentimong barya na kanilang binabaon sa araw-araw, (hating-kapatid 'ika nga na sa tatlong magkakapatid na sabay pumapasok: dalawa ang tig-tatatlong pera at ang isa nama'y apat na pera (relyebo). Kung talagang walang maibigay na baon ang kanilang mga magulang, sa dahilang meron silang laguwertahan (taniman ng gulay at halamang-ugat tulad singkamas, kamote at balinghoy o buyboy) sa kanilang likod bahay, may araw pa'y sinasabihan na sila ng kanilang nanay na bumunot ng isang punong-buyboy para mailuto na kanilang babaunin sa pagpasok kinabukasan (nakabalot sa dinarang na dahon ng saging). Kung meron namang asukal na pula o matamis na bao, ang nasabing buyboy ay gagawing sinulbot (na ang balinghoy aymaaaring palitan ng hinog na saging na sabang tiniba sa kanilang lupa sa bandang ilaya). Iyan ang kanilang pinagtiyagaang bunuin hanggang sa sila'y magsipag-aral na sa high school.

This was the actual reality of their family's life during those years, pero walang umaangal o nagrereklamo sapagkat lumaki silang gamit ay ilaw na gasera at ang kanilang kusina (abuhan) ay ang dirty kitchen. Masaya na sila kapag ang ulam ay isdang pinirito sa langis ng niyog. Kadalasan, ang kanilang pagkain ay may gata maging ito'y gulay, kanin o ulam. Kapag masama ang panahon (may bagyo) at walang makapalaot sa dagat o makapangisda, masikap at masipag ang kanilang ama at hindi niya makayang dalhin sa kanyang sarili na magsitulog na lang ang kanilang mga anak na hindi man lang kumain ng hapunan.

Sa ganitong kalagayan, bago pa man dumilim, ang kanilang ama'y umaalis na ng bahay patungo sa pangingilaw sa lalao (swamp area) na nasa kabilang bahagi lang ng sapang malapit sa kanilang bahay. Kapag masyadong malakas ang hangin na dulot ng bagyo, ang kanilang tanging tanglaw ay ang isang gaserang nakapaloob sa isang basyong balde na pinaglagyan ng gaas (petrolyo). At sa buong magdamag, ang anim na magkakapatid ay sama-samang natutulog sa iisang banig (magkakatabi) nakakulambo at may malaking kumot na tinahi sa pinagtagni-tagning katsa (supot) ng arina.

Samantala, habang ang kanilang ama'y nasa pangingilaw ng kanilang maiiulam, ang kanilang namang ina aynakapagkayod na na isang buong niyog na igagata sa anumang maiiuwing huli ng kanilang tatay. Kadalasan noon, kapag masungit ang dagat dahil sa sama ng panahon, nakaugalian na nilang kumain ng hapunan sa dis-oras ng gabi - kung kailan makakauwi ang kanilang tatay galing sa pangingilaw.

Ginigising na lang silang magkakapatid kapag nakaluto na nang ulam, (usually ginataan) kung walang huli ang kanilang tatay, kakain pa rin sila, subalit kanin lang na pinigaan ng gata at may konting asin. Walang sinuman sa anim na magkakapatid ang may lakas ng loob na magreklamo sapagkat bantad mula sa kanilang pagkabata ang sinapit nilang kahirapan. Higit sa lahat, may lubos silang paggalang sa kanilang mga magulang (ama at ina) na sa pagsapit ng dilim, (sasala ang sandok sa palayok) pero hindi nila makakalimutang magmano (humalik ng kamay - meaning, idinadampi ang kanilang noo sa kanang kamay ng kanilang mga magulang, o kahit sinong matatanda).

Ito ang tanda nang paggalang o pagsuko sa mga nakakatanda ng mga kabataan sa panahong iyon.

This narrative story continues within their family circle. Ang kanilang buong kabahayan ay may silong magkakarugtong ang kanilang kusina, salas, silid-tulugan na ang sahig ay patpat o tinilad na buyos ng kawayan. Ang kanilang silong sa bandang kusina ay nababakuran ng kawayan sapagkat doon nakaligaw ang kanilang ilang baboy na inaalagaan. Sa silong naman ng kanilang salas, ay may mga nakahilerang pugaran ng kanilang mga manok na nangingitlog. Bukod pa sa ilang baboy at mga manok, meron din silang ilang bibing pinararami. Samakatuwid, may gulayan (laguwertahan) na sila sa likod ng bahay, marami pa silang alagang mga hayup na nakakapagbigay sa kanilang pamilya ng karagdagang kita lalo na sa panahong walang biyayang naibibigay ang karagatan.

..... to be continued.....

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia Read more...

"THOUGH THE WORLD IS CHANGING"

These days, it seems that there's nowhere for us to go so as not to be affected by the current numerous crisis hampering the stability, peace and security of the world we live.

Mayaman, mahirap or the even ordinary citizens of every country are embracing the what-so-called dire consequences of war, food insufficiency, economic down-turn, peace and order situation, terrorism, space exploration, global warming (climate change) and its effects to our environment and a lot more.

Totoong nakakarindi na ang sangkatutak na nangyayari sa ating daigdig, halos wala na tayong masulingan. Sa ating bansa lang, pangunahing usapin pa rin ang iba't-ibang uri ng corruptions sa maraming departamento ng ating pamahalaan, lokal man o nasyonal as well as drug-related issues and the fight of ordinary Pinoys against our powerful elites. Ngipin sa ngipin kung baga ang labanan. And in the south, the survival of the fittest between the men in uniform against the bandits or what they called separatists or terrorists.

Sa mga probinsiya at kanayunan naman, we cannot set-aside the increasing difficulty of living a normal life, the harship of having three-meals a day and the degredation of our humane society. Dahil sa patuloy na pananalasa ng kahirapan sa majority ng ating mga kababayan, the sense of "balikatan" ay unti-unti na ring nawawalan nang saysay.

What else will go nonsense? What shall we do to help eliminate or even reduce the impact of poverty and difficulty of living a normal life, sa ating probinsiya na lang?

Shall we just shut our eyes, plug our ears and lock our mouth so as not to leak-out what we really feel and want to express to partially relieve our seem-endless-sufferings?

"THOUGH THE WORLD IS CHANGING", we human beings are divided into what and where shall we look forward to. There are a lot of confusions everywhere, the way people act, talk and think. And in this regard, we are not really confined in just one situation only as the majority might wish. For every action we make, there's always that opposite reaction we face and often times more.

Where we want peace, others want war. Where we wish happiness, others want discontentment.
And where we wish to live in harmony, others wish to go out there and kill the innocents.

Somehow, many say that Filipinos are very flexible people, kung baga "pliant like a bamboo". Subalit hindi naman dapat na laging ganito na lang ang ating maging sitwasyon o pananaw sa atin. Kung tayo'y nakakapagtimpi, hindi dapat na ang ating pagpapasensiya ay manatili na lang sa ating sarili. We are as well human beings and we have our own limitations to whatever the case maybe. Sabi nga, ang taong tahimik ay nasa ilalim ang init (kulo). Kaya hindi siya o sila dapat na abusuhin sa kanilang mga karapatan.

One day, magugulat na lang ang mga abusado that those mapagtimpi pala already opened their eyes, unplugged their ears and unlocked their mouth. Huwag nating hintaying mangyari ang ganito sapagkat hindi natin tiyak magugustuhan and maaaring mangyari kapag nagsagupa ang magkabilang panig (whoever and whatever they maybe).

Subsequently, kahit patuloy ang maraming pagbabago sa ating daigdig, hindi natin dapat talikdan ang sarili nating mga mamamayan, bayan o barangay na ating kinagisnan. Gayundin ang ating pagnanasang makatulong sa ating mga pamayanan tungo sa pagkakamit nito ng kaunlaran. Kaunlaran para sa lahat ng ating mga kakabayan at hindi para sa iilang makapangyarihan.

Where shall we go from here? Shall we be united or shall we be totally divided?

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia Read more...

"LIVING IN A NUTSHELL"

Eventually, masasabi nating ang kasalukuyang sitwasyon sa buhay ngayon ay totoong sikil na sikil sa napakaraming bagay. Saan man tayo bumaling, ang bumabadya sa ating attention at paningin ay ang mga hindi mapapasubaliang bakas o tanda nang kahirapang dulot ng pandaigdigang krisis sa ekonomiya.

Ang dati nang mahirap nating kalagayan ay lalo pang pinalubha ng nasabing krisis kaya tuloy hindi na halos natin malaman kung papaano maisasalba ang ating pamilya sa mahigpit na pagkakabigkis ng kahirapan.

Sino naman kaya sa atin ang nagnanais na hindi umunlad ang pamumuhay? Ang kaso, kung ang mga mauunlad na bansa ay sumasablay, tayo pa kayang ang ekonomiya'y aandap-andap ang hindi mahirapan?

In this particular case, even our technocrats na tinatawag ay halos walang magawa upang ma-control ang hindi mapigilang pagtaas ng mga pangunahing bilihin, udyok na rin ng umiiral ng nasabing global economic meltdown.

Sa kabilang banda ang mga negosyante, maliit man o malaki ay hirap ding maka-arangkada sapagkat ang mga presyo ng raw materials ay masasabing @ sky-high level. Apektado tayong lahat sa ating pamumuhay kaya, kinakailangang umisip tayo ng mga praktikal na pamamaraan upang mabawasan o malimitahan natin ang ating mga gastusin sa araw-araw.

Basically, ang mga kababayan nating sa probinsiya naninirahan ang madaling makakagawa ng paraan upang sila'y makatipid sa kanilang gastos sa pagkain, kung sila'y magsisipag lang. Kailangan nilang magkaroon ng self-innovation or motivation at konting pagpapapawis upang ang mga nakatiwangwang na lupa sa kanilang kapaligiran ay kanilang mapagyaman at mataniman ng iba't-ibang halamang gulay, root crops tulad ng kamote (sweet potato) uraro at kamoteng kahoy (cassava).

Sa ngayong panahon, some of our kababayans are like "LIVING IN A NUTSHELL" gayong malaya naman silang makakakilos ayon sa kanilang nais gawin. There's no such limitations being imposed sa ating kapaligiran basta huwag lang lalampas o aabuso sa kagandahang asal.

Compared to those living in other countries particularly in the Middle East that every action/s should be in accordance with the laws and regulations of the Kingdom so as not to be in trouble, ang kaluwagan sa ating bansa ay masasabi nating isang pribilihiyo ng bawat Filipino. We have all the legal rights being citizens of our country kaya dapat natin itong samantalahin alang-alang sa kabutihan at katuparan nang ating mga tapat na hangarin.

Kung alin, ano at saan tayo makakatulong o makikinabang na hindi tayo makaka-perhuwesyo ng ating kapwa, iyon ang ating gawing panuntunan sa buhay. Things will just be alright kahit na may nangyayari pang economic crisis na tinatawag. Ang pagtatanim ng mga gulay at prutas (papaya, bayabas, etc) sa ating kapaligran o bakuran ay hindi nangangailangan ng high technology. Magsipag lang na pagyamanin ang anumang itinanim, pagdating ng ilang linggo o buwan - nakahanda na tayong umani ng ating pinaghirapang itinanim. Gayundin ang pag-aalaga ng ilang (sisiw) manok, itik o bibi. Ito'y tuwirang makakatulong sa paglutas ng ating problema sa pagkain, sa halip na tayo'y bibili sa palengke, sa anumang oras na gustuhin natin, maaari tayong makatikim ng masarap na sabaw o karne ng ating mga pinagtiyagaang alagain.

Sa katotohanan, walang kasing-tulad ang mamuhay sa probinsiya, sariwa ang mga pagkain at sariwa din ang hangin. Sa gilid ng bahay, ang gawing bakod ay sanga ng malunggay. Ilang panahon lang ito'y makakapag- dulot na ng kaagad ng gulay na ating kailangan (dahon, bulaklak o bunga). Sabayan natin ng pagpunla ng ilang binhi (buto) ng patola, upo, kalabasa, papaya at ilang piraso ng luya, tanglad at sili sa gilid ng bakod. Hindi na kakailanganin dito ang anumang commercial fertilizer o pataba sapagkat ang anumang compost o dumi ng mga alaga nating hayup ay sapat nang ibudbod mga sa puno upang madali silang lumago at lumaki.

Kapag ang nasabing sanga ng malunggay at ang mga buto ng gulay ay tumubo at mamunga, siguradong hindi natin makakayang ubusing gulayin ang mga ito kaya, may pagkakataon pa tayong makapagbenta at kumita ng pera diba? Sakalit dumami na ang ating mga alagang manok, itik o bibi, wala tayong gagawin kundi ang pumitas ng mga gulay at panamya sa ating bakuran, saka humuli ng isang manok at ilutong ulam na tinola.

If you try this simple gardening, hindi na kayo mang-iistorbo pa sa inyong kapitbahay or hindi na kayo magagastusan sa pagbili ng mga gulay kung nais ninyong kumain ng buhat sa sarili ninyong pinaghirapan. And then, you will say to yourself: "what a wonderful feeling really" dahil busog na busog kayo ng tinolang manok na ang katapat ay kaning bagong-saing na nilagyan ng ilang pirasong dahon ng pandan. Uhhmm!

Talagang masarap kumain! Meaning, tayo ang nagtanim, tayo ang nag-ani, tayo ang nagbayo, tayo ang nagsaing ----- "Halina't sabay-sabay na tayong kumain"! Ewan ko lang kung hindi kayo makadama ng gutom after reading this article!

TONY R. MONTERAS (malaking ibon)
OFW, Riyadh, Saudi Arabia Read more...

Welcome to the heart of the Philippines (MARINDUQUE)



"Marinduque is an island province of the Philippines located in the MIMAROPA region in Luzon. Its capital is Boac. Marinduque lies between Tayabas Bay to the north and Sibuyan Sea to the south. It is located south and west of Quezon, east of Mindoro, and north of Romblon.

Marinduque is a heart-shaped island situated about eleven miles (18 km) from the main island of Luzon. It is 370 square miles (960 km2) making it the thirteenth largest island in the Philippine archipelago.

Marinduqueños are of Tagalog origin and speak Tagalog. However, because of the island's proximity to the Visayas region, the Marinduqueño variant of Tagalog has many words that are Visayan origin and are not comprehensible to other Tagalog speakers. Traces of Bicolano can also be found in this variant. Filipino and English are also well understood.

Marinduqueños are very hospitable in nature and are very welcoming. One such custom reflecting this is putong, which is a custom of welcoming and honoring friends and visitors. The honoree (or honorees) are seated and crowned with flowers while local women dance and sing for them. Other well-wishers throw coins and flower petals for long life.

The Moriones festival also plays a prominent role in Marinduque's culture. Marinduque is famous for this annual Moriones Festival. During the month of April, parades and celebrations can be seen on the streets. In Gasan, Boac, and Mogpog, a parade of people dressed as Moriones can be seen on the main road connecting the towns of the island. Boac and Sta. Cruz, the biggest town in the province, shows a reenactment in the evening of the actual event when Longinus, a blind soldier, punctures Jesus with his spear and blood droplets from the wound restores Longinus' sight."

Videos
Marinduque Part 1


Marinduque Part 2


Read more...

Moriones Festival



"One of the most colorful festivals celebrated in the island of Marinduque is the Moriones Festival. Morion means "mask" or "visor," a part of the medieval Roman armor which covers the face. Moriones, on the other hand, refers to the masked and costumed penitents who march around the town for seven days searching for Longinus. This week-long celebration starts on Holy Monday and culminates on Easter Sunday when the story of Longinus is reenacted in pantomime. This is a folk-religious festival that re-enacts the story of Longinus, a Roman centurion who was blind in one eye."



"Legend has it that Longinus pierced the side of the crucified Christ. The blood that spurted forth touched his blind eye and fully restored his sight. This miracle converted Longinus to Christianity and earned the ire of his fellow centurions. The re-enactment reaches its climax when Longinus is caught and beheaded.

The festival is characterized by colorful Roman costumes, painted masks and helmets, and brightly-colored tunics. The towns of Boac, Gasan, Santa Cruz, Buenavista and Mogpog in the island of Marinduque become one gigantic stage.

The observances form part of the Lenten celebrations of Marinduque. The various towns also hold the unique tradition of the pabasa or the recitation of Christ's passion in verse. The Via Crucis is also reenacted and flagellants, known as antipos, inflict suffering upon themselves as a form of atonement. After three o'clock on Good Friday afternoon, the Santo Sepulcro is observed, whereby old women exchange verses based on the Bible as they stand in wake of the dead Christ."
Read more...

Bathala Cave



"A complex network of 7 caves but only four of these caves have so far been explored. Simbahan is the biggest, Kay Coke cave is occasionally guarded by a python, third cave has an underground river and in the fourth cave are human bones believed to be the remains of WW-II soldiers."



"The Caves of Bathala are eight different caves, named Church Cave, Secret Cave, Python Cave, Cemetrey Cave, Lihim Cave, Underground Cave, River Cave and Kay Mendez Cave. They are located in a 19 hectares big area, at about 700m asl. The small karst contains even more caves, but they are not explored or named.

The biggest cave is called Kuweba ng Simbahan (Cave of the Church), as it was used for worship. It was believed to be the home of Amang Bathala, the Supreme God of the Tagalogs, the indegneous inhabitants of the Philippines. The cave is big enough for 100 people.

It seems the cave has always attracted extremists, terrorists and religious sects. The Pulajan Movement worshipped their Supreme God here to regain the potency of their amulets. They believed that their amulets could protect them from the bullets of the American colonizers and their Filipinos allies. The fanatical group was founded by Faustino Ablen, an illiterate peasant. He teclared himself Pope.

The next were the Samahang Tatlong Persona Solo Dios, who stayed at the cave for a long time during the early 1900s. This sect was formed in Mount Banahaw in Quezon by Agapito Illustrisimo. The beleive that Banahaw and Bathala Cave are spiritually connected. They still have a center at the cave.

The next cave is 100m away and called Cemetrey Cave, as it was used as a burial site. Excavations revealed earthen jars, china jars, coffin fragments and human relics, including 13 skulls. The excavation was carried out by the French archaeologist Alfred Marche.

The Python Cave is guarded by numerous living pythons. The strange thing is, that the snakes are normally dangerous and aggressive, but here at the cave they are not harmful. They are said to have never harmed visitors. Visitors even take pictures as close as 35cm. The locals explain this with the fact that the snakes are the pets of Bathala."


Read more...